وجود ترکیبات نیتروژن دار یا مواد زائد حاوی نیتروژن در پساب خروجی از تصفیه خانه های فاضلاب می تواند اثر نامطلوبی بر کیفیت آبهای پذیرنده داشته باشد. مهمترین ترکیبات نیتروژن دار که NH سبب آلودگی آبهای پذیرنده می شوند، ترکیباتی با بارهای مثبت و منفی شامل یونهای آمونیوم ( ۴ + ،( NO نیتریت ( ۲ - NO ) و نیترات ( ۳ - ) می باشد. از مهمترین اثرات نامطلوب گزارش شده از حضور مواد زائد نیتروژن دار میتوان به کاهش اکسیژن محلول در آبهای پذیرنده، ایجاد خاصیت سمی برای زندگی آبزیان، وقوع پدیده یوتریفیکاسیون (رشد بیش از حد جلبک ها و گیاهان آبزی) و بیماری متهموگلوبینی (سندرم کودکان آبی) اشاره نمود.
برای کاهش اثرات زیان آور مواد زائد نیتروژن دار بر آبهای پذیرنده، استفاده از فرآیندهای نیترات سازی (نیتریفیکاسیون) و نیترات زدایی (دی نیتریفیکاسیون) ضرورت دارد. لازمه انجام نیتریفیکاسیون، محدود نمودن تخلیه آمونیوم و لازمه انجام دی نیتریفیکاسیون، محدود کردن تخلیه کل نیتروژن یا کل می باشد.